Bijna een half jaar is ze nu, ons kleine wondertje. 

Wat is de tijd gevlogen... Wat blijft de tijd ook almaar vliegen. De eerste werkdagen zijn al lang voorbij, de eerste crèche-dagen zijn overleefd en ze went steeds beter, de eerste groente- en fruitpapjes zijn achter de rug en gaan vlot naar binnen nu, de eerste antibioticakuur is net voorbij na een maand verkoudheden, ze kan al heel lang staan maar begint nu ook vlot te rollen en te grijpen en te duwen en te trekken en te gooien en te graaien enz, ze schaterlacht en dolt, ze stampt van plezier, enzovoort enzovoort. Ze groeit en groeit en kan steeds meer. En wij... wij kijken ernaar... en we genieten. Wat een wonder. Wat een geluk. Wat is dat kind een droom. Hoe moe ik soms ook ben -want een hele nacht doorslapen doet ze al 2 maanden niet meer- ik blijf precies maar hangen op een roze wolk. Wie had dat ooit gedacht... 

De onzekerheid en het zoeken hebben stilaan plaats gemaakt voor zelfvertrouwen, al wankelt dat heus nog wel eens. Maar toch. Na de zoveelste raad en kinderboek vol adviezen las ik het boek 'Mama' van Celia Ledoux (lees o.a. hier en hier en hier of ja ook misschien hier enz :-) ), en dat was een ware verademing. Plots begon ik te beseffen dat ik het gewoon op m'n eigen manier doe, aangezien dat nu eenmaal de manier is waarbij zowel ik als dochterlief ons het beste voelen. En dat mijn eigen manier goed is. Het best mogelijke voor ons 2 en dus ook voor ons 3, want de papa telt natuurlijk ook mee, en ook hij ziet liever een zelfzekere mama en vrouw dan een bange en ongelukkige onzekere. Erg dat ik daar een boek voor nodig had, maar beter laat dan nooit. Dus probeer ik niet meer te luisteren naar tips en adviezen waar ik me niet goed bij voel. Waarom zou ik proberen haar te forceren om bijvoorbeeld meer tijd tussen de voedingen te krijgen als dat arme kind al na 2-3 uur terug honger heeft? Waarom moet ik haar per se laten wenen opdat ze toch maar op de duur in slaap zou vallen, als geen van ons beiden zich daar goed bij voelt? Waarom moet ik stoppen met borstvoeding als ik terug ga werken terwijl het net allemaal zo goed en makkelijk is gaan lopen? Waarom zouden we ons in alle mogelijke bochten moeten wringen om een kinderkamer te maken opdat ze in haar eigen kamer en bedje zou kunnen slapen, als het net zo lekker gemoedelijk en zalig is om 's avonds dat kleine handje te voelen als ik ga slapen en als mijn klein meisje zich dan in haar slaap tegen me aan duwt, ik haar snel en makkelijk kan troosten of voeden als ze wakker wordt, en we allebei rustig en goed kunnen slapen zo? Enz. Dus: Sia eet wanneer ze wilt eten, ik geef nog steeds borstvoeding en kolf af op het werk, ik laat haar niet huilen (ze huilt ook amper) en ze slaapt nog steeds naast ons in het aan ons bed gemonteerde babybedje. Dit is wat voor ons goed werkt. Daarom niet voor iemand anders, maar wel voor ons. Ik heb totaal geen oordeel over ieder die het anders doet, integendeel. Maar ik merk dat het niet evident is voor degenen die het anders doen om ook geen oordeel over mij te vellen. Dat vind ik soms wel jammer, en dat doet me soms wel weer twijfelen. Maar voorlopig houd ik vol, en ik zie wel voor hoe lang. 

En we zijn gelukkig. Sia is duidelijk een blije baby die het enorm goed doet. En wij zoeken onze weg als mama en papa, en stilaan ook weer steeds meer als koppel. We zoeken naar een manier om werk en gezin te combineren, wat hopelijk binnenkort beter zal lukken als ik eindelijk wat dichter bij huis zal kunnen werken. Mijn sociaal leven is nog steeds beperkt, maar dat is niet meer dan logisch en ik denk dat de meeste moeders dat heel herkenbaar vinden en van vrienden zonder kinderen weet ik dat  als ze echte vrienden zijn, ze dat ook zullen begrijpen. Ik heb sinds het voorval in januari (waarover ik wel geschreven had meen ik me te herinneren?) alleszins niets meer gemerkt van iemand die geen begrip had voor de nieuwe-mama-situatie, integendeel zelfs. Wat maken die luttele maanden waarin ik het bewust veel rustiger wil houden (en zelfs dan is het heus druk genoeg!) op een heel mensenleven nu uit? Ik geniet van de lente en de zomer die in het vooruitzicht zijn, want met de winter heb ik het wel gehad. Bevallen in de winter vind ik achteraf bekeken toch niet echt een aanrader, maar daarin had ik natuurlijk niet veel keuze :-) Overigens nog een irritatie rijker toen m'n 2 schoonzussen plots zeiden dat wij wel 'goed getimed' hadden want ons kind ging pas na de winter naar de crèche en zou zo de ergste ziekteperiode voorbij zijn terwijl hun kinderen daar net middenin zaten als ze moesten starten daar. Wij goed getimed? Ze waren vast een hoofdstukje vergeten... Enfin. 

Over een tweede denken we nog niet teveel na. Tijdens mijn zwangerschap dacht ik vaak dat we misschien toch maar snel aan een 2e zouden beginnen. Zien of ik een cyclus zou krijgen en als dat niet zou zijn, na pakweg een jaar terug starten met behandelingen. Maar dat zie ik op dit moment toch anders. Ik voel echt een grote behoefte om zoveel mogelijk van Sia te genieten. Ik zie het gewoon niet zitten om terug te starten. Van de idee alleen al gruw ik. En ik neem me nu al voor om me nooit opnieuw zo ongelukkig te laten zijn voor zolang, want nu lijden niet alleen ik en L eronder, maar ook ons kind. En dat kind verdient een goeie mama, niet eentje die ongelukkig rondloopt voor een kind dat er niet is, en zo ook haar een stukje geluk ontneemt. Bij nader inzien moet ik dus zeggen dat ik dan toch wel een beetje nadenk over dat tweede, na deze alinea valt dat niet te ontkennen. Maar het is dus zeker niet voor snel. We zien wel. 

En wat deze blog betreft. Ik ga 'm niet wegdoen. Maar ik vrees dat er niet zo heel veel activiteit meer gaat komen. Ik ken mezelf. Ik lees nog met veel plezier de blogs van anderen (by the way, Tober, als je dit leest: mag ik jouw emailadres zodat ik je kan mailen voor toegang op je blog, want ik kan er niet meer op...) en probeer ze een beetje te volgen, al lukt ook dat lang niet altijd. Maar het lijkt alsof mijn eigen inspiratie, of zin in schrijven, een beetje op is. Het doel van de blog was om alle ellende en verdriet van me af te schrijven. En dat is niet meer nodig. Iets waarvan ik overigens met heel m'n hart hoop dat elke blogster die ik volg en die nog niet zwanger is heel snel ook mag voelen, want ik ben ondanks m'n eigen geluk absoluut niet vergeten hoe pijnlijk het was toen ik het nog niet had. Maar ik voel dus niet dezelfde behoefte om over het moederschap te schrijven, ook al zou er zoveel over te schrijven vallen. Ik lijk er ook niet echt de tijd voor te vinden of te maken. Ik wil niet definitief zeggen dat ik stop, want wie weet wanneer ik zin krijg om weer wat te schrijven. Misschien volgende week, volgende maand, of pas binnen een half jaar, of misschien nooit meer. Ik heb er geen idee van. 

Ik heb alleszins enorm veel gehad aan de vele opmerkingen en aanmoedigingen van de lezers hier. Alle beetjes hebben zo hard geholpen toen het moeilijk was, en in mijn lotgenootjes vond ik de o zo noodzakelijke steun, herkenning, erkenning, en zoveel meer. Jullie kunnen niet weten hoe dankbaar ik jullie daar altijd voor zal blijven, al ken ik geen van jullie 'echt'. Gedeelde smart is halve smart. Dankjewel, again. 

Hoe het hier dus verder zal gaan, dat zal de tijd wel uitwijzen. Ik neem dus niet echt afscheid, maar wat het dan wel is, weet ik ook niet. Zoals steeds: we zien wel. Ik kan geen betere laatste zin bedenken :-)  

al 8 weken mama...

 

Zoals de titel zegt: al 8 weken is ze nu, ons wondertje... 8 weken, wat vliegt de tijd! Er is zoveel gebeurd, zoveel veranderd... Het grootste cliché der clichés is o zo waar: heel je leven staat op z'n kop met de komst van dat kleintje. Ik weet bij god niet waar te beginnen als ik zou moeten vertellen over die 8 weken... Ze ligt hier nu naast me te slapen, ons Sia'tje. Ondanks dat er zoveel dingen zijn die nog niet helemaal lopen zoals ik zou willen, voel ik me de koning te rijk. Ik ben gek op haar. Gek op elk vezeltje van haar lijfje, op al wat ze doet. Hoe moeilijk het soms ook kan zijn, hoe onzeker ik me soms ook voel, zij is alles wat ik wil, het enige dat ik wil, zij maakt me gelukkiger dan ooit. Als ze met haar vingertjes kriebelt aan m'n buik, als ze geluidjes maakt of lacht, als ze zucht of een beetje snurkt in haar slaap, als ze fronst, als haar lipje nog halfjes mee beweegt nadat haar tutje is uitgevallen, als ze met haar beentjes stampt op het verschoonkussen, ... Het is soms echt gewoon moeilijk te geloven dat ze er echt is, voor altijd, van ons. Dat zij onze dochter is. L en ik kijken zo vaak naar haar en kunnen er niet genoeg van krijgen. Het was het allemaal o zo waard... 

Maar om toch nog wat anders te doen dan hier een lofzang over m'n dochter af te steken, probeer ik toch nog een beetje te vertellen over de afgelopen weken. De bevalling is uiteindelijk toch nog vanzelf op gang gekomen toen woensdagavond m'n water brak. Alles stond klaar aangezien de bevalling hoe dan ook de dag erna ingeleid zou worden, dus we konden snel vertrekken. In de auto had ik al elke 5 minuten weeën. Tegen dat ik in het ziekenhuis aan de monitor lag, was het al elke 3-4 minuten. Na 4 uur  afzien was het al elke minuut. Ondertussen was de ontsluiting nog niks opgeschoten, was m'n hele maaginhoud eruit gekomen en kon ik niks meer binnenhouden (zelfs geen druppel vocht) en dacht ik dat ik gewoon ging neergaan omdat ik compleet geen energie meer overhad. Het zal misschien ook niet veel gescheeld hebben, want volgens L zag ik lijkbleek. Mijn laatste hoop was de epidurale verdoving, hoewel ik het graag zonder had willen doen. Vanaf het moment dat die er was, wist ik dat dat het beste was dat ik had kunnen doen. ZALIG gewoon... En het had effect: na 2,5 uur had ik ineens volledige ontsluiting! En nog eens 1,5 uur later was ze daar, onze dochter. Dat moment is echt onvergetelijk... Ik word nog altijd emotioneel als ik eraan denk. Ik had eigenlijk maar half door dat het echt al zover was, tot ik haar ineens zag in de handen van de gynaecoloog. Wat er toen door me heen ging is gewoon onbeschrijfelijk. Ongelooflijk. Kortsluiting in hoofd en hart. WOW. En daar lag ze dan op m'n buik.  Ons wondertje, ineens een echt levend wezentje, geen beeld meer in m'n hoofd maar echt, van vlees en bloed, uit en op mijn buik. Geen droom meer maar realiteit. Echt...  

Wel even een paar spannende minuten gehad, want ze ademde en bewoog niet en moest al snel weggenomen worden. De gynaecoloog en enige aanwezige vroedvrouw kregen haar maar niet op gang, en de pediater werd in allerijl gebeld. Gelukkig begon ze dan toch te bewegen en kort daarna kwam er toch een kreetje. Mensenlief, dat was een ontlading... 

De eerste pakweg 2 dagen waren zalig. Het tekort aan slaap deerde me niet, ik liep op wolkjes. Maar dan kwamen de tranen, sloeg de vermoeidheid toe, stroomde het bezoek af en aan, bleek de borstvoeding toch niet goed op gang te komen, enz. Vooral dat laatste heeft me echt enorm veel stress bezorgd en heeft de daaropvolgende week echt tot een ware hel gemaakt. Elke vroedvrouw zei precies iets anders, en er waren er een paar (vooral eentje) die echt geen geduld hadden. Het leek wel of ze achter de deur al hun flesje hadden klaarstaan en me zo snel mogelijk wilden doen stoppen met proberen aan te leggen door al hun gewring aan mijn borsten of door de kritische blik die enkel zei dat het toch niet zou lukken. Gek werd ik daarvan. Op de duur voelde ik me totaal mislukt en heb ik alleen maar zitten wenen. Mijn zelfvertrouwen was echt wel zo ongeveer gereduceerd tot nul. Pas toen we thuis waren en we een vroedvrouw aan huis hadden, is het met veel moeite beginnen lukken. Het heeft echt bakken energie gekost en de eerste pakweg 2 weken was het het enige waar we mee bezig waren: voeden, afgekolfde melk bijgeven en kolven maar. Hopelijk daarna eventjes tijd om te rusten en dan opnieuw beginnen. Maar het heeft geloond en ik ben blij dat ik heb doorgezet, al heb ik meermaals momenten gehad dat ik dat f*cking kolfmachine en heel de boel gewoon in de verste hoek van de kamer wilde keilen om gewoon toch maar flesjes te geven. En nee, ik vind daar heus niks mis mee, flesjesbaby's worden zeker en vast even goed groot dan borstvoedingbaby's. Maar ik had in m'n hoofd gestoken dat ik borstvoeding wilde geven en voelde me te koppig om al op te geven. En als ze nu soms zo dicht tegen me aan ligt en ik voel haar handje in m'n zij, dan ben ik echt blij dat ik heb volgehouden. Het is een moment van alleen zij en ik, wij tweetjes heel dicht bij mekaar, en ik geniet ervan. Maar makkelijk was het dus niet. 

Mijn organisatie is een regelrechte ramp. Ik ben nooit echt een organisatietalent geweest, integendeel zelfs. Ik ben een echte chaoot helaas. Rommel en wanorde zijn meer regel dan uitzondering, al moet ik zeggen dat ik echt wel m'n best doe. Maar een baby krijgen, dat zet alles wel helemaal op z'n kop. Nu nog steeds. Vandaar dus dat bloggen er echt niet van kwam. Ook mailtjes beantwoorden, of gewoon nog maar een beetje bijblijven met mijn email, of (terug)bellen of sms'en naar mensen, ... : het komt er allemaal gewoon zo moeilijk van. Er is altijd zoveel te doen als dochterlief slaapt. Ofwel slaap ik zelf ook een beetje mee, ofwel is er een was of ligt er rommel, of wil ik eens snel douchen, of wil ik rap iets eten, ofwel komt er bezoek, enz. En soms wil ik ook eens gewoon niks doen, het hoofd leegmaken en niks 'moeten'. 

Zo kwam het een goeie week geleden wel tot een kleine crisis. Ik voelde me continu schuldig omdat het leek alsof ik overal tekort schoot. Ik slaagde er maar niet in om attent te zijn voor mijn omgeving, het huishouden lukte me niet, ik kwam amper buiten, en op dat moment kreeg Sia ook nog eens een sprongetje en begonnen de voedingen terug moeilijker te gaan, weende ze meer, enz. Net toen kreeg ik ook een mailtje van een vriendin vol verwijten dat er eigenlijk op neerkwam dat ik geen goeie vriendin was. Toen ben ik echt wel gekraakt en heb ik dus weer een paar echte huildagen gehad. Ik vroeg me echt af of ik wel normaal was. Het lijkt alsof andere mama's het allemaal zo goed kunnen bolwerken. Waarom lukte mij dat niet? Na wat babbels met de vroedvrouw en enkele andere pas-mama-geworden-vriendinnen, heb ik gewoon aan mezelf toegegeven dat ik teveel hooi op m'n vork neem. Misschien zijn er een paar mama's die dat allemaal al snel terug kunnen georganiseerd krijgen, maar het overgrote deel kan dat niet, of toch niet zonder hulp. Dus kroop ik terug wat vaker met Sia in de slaapkamer, en probeerde ik het huishouden te laten voor wat het was tenzij ik er zin in had, enz. Ik vond, en vind, het moeilijk om aan mezelf toe te geven dat ik het echt rustig aan moet doen. Je ziet overal mama's met piepkleine baby's rondlopen in de straten en winkels. En nu ik zelf mama ben, en niet liever zou willen dan ook gewoon alle dingen te kunnen doen, zie ik dat dat (voor mij althans) echt niet evident is. Sia is een makkelijke baby, maar haar voedingen hebben helemaal geen regelmaat, en dat geeft me al op voorhand stress als ik eens ergens heen moet. Dus probeer ik uitstapjes tot het minimum te beperken, want dat geeft me rust en ik denk dat zowel ikzelf als Sia daar baat bij hebben. 

Zonder filosofisch te willen doen, vind ik toch dat er ook vanuit de omgeving en 'de maatschappij' veel verwacht wordt van jonge mama's. We moeten het allemaal maar kunnen: een goeie mama, partner, vriendin, huisvrouw, dochter, buurvrouw, collega, ... zijn. We moeten proper en fris gewassen en blij gemutst alle bezoek ontvangen, zelfs als die tot middernacht blijven zitten terwijl je zelf al lang wilt gaan slapen. We moeten zien dat de was gedaan is en de koelkast gevuld. En ga zo maar door. En het is zoooo moeilijk om dan uitgelegd te krijgen waarom dat allemaal niet lukt. Want wat doe je per slot van rekening een hele dag? Bij je baby zitten en naar haar kijken, met haar spelen, haar voeden, en zelf een beetje slapen of proberen wat gedaan te krijgen. Is dat lui zijn? Het voelt vaak zo, maar het is tegelijk zo vermoeiend! Want je bent echt elke seconde van de dag bezig met dat kind: wat wilt ze, wat doet ze, wat vraagt ze, is ze al wakker, heb ik haar gehoord, heeft ze een nieuw pampertje nodig, waarom weent ze, heeft ze wel genoeg gegeten, komt er wat terug, moet ik haar wat meer stimuleren, slaapt ze wel genoeg, enz. De vroedvrouw zei me dat mama-zijn eigenlijk ook echt een job is, zeker die eerste paar maanden als alles nieuw is en je elkaar helemaal moet leren kennen. Ik wil haar graag gelijk geven. Het voelt ook zo. Maar toch voel ik tegelijk druk om toch maar alles te kunnen doen... Ach ja... 

Anyway... na al die uitleg moet ik eigenlijk toch weer gewoon terugkomen op hoe ik begonnen ben. Want alle bedenkingen en onzekerheden en zo ten spijt, het blijft gewoon fantastisch. Nee, niet makkelijk, en nee, niet rozengeur en maneschijn. Maar wel mooi, puur, echt, en vooral een en al liefde. Ja dat klinkt melig, maar toch. Het is zo. Dat kleine mensje brengt het beste in me naar boven. Voor haar wil ik alles doen. Ik wil een perfecte mama zijn, al weet ik nu al dat ik dat niet ben en niet zal worden. Maar voor minder dan dat wil ik niet gaan, want dat is wat ik haar wil geven. Ze is het mooiste en het beste dat er in mijn leven is gekomen. Ze is alles. Ze is liefde. Al 8 weken lang... 

Hier is ze dan...

Ons wondermeisje is op donderdag 24/11/11 om 3.48u geboren, woog 3,360 kg, is 52,5 cm lang en luistert naar de naam Sia...

Voor meer verhalen heb ik voorlopig geen tijd of energie... Binnenkort doe ik zeker een poging!

kleine update: nog steeds geen nieuws...

Gewoon even een korte post om toch even de spanning weg te nemen: nog steeds niet bevallen hier. Ik ben nu 6 dagen overtijd. Donderdag had ik terug controle, en blijkbaar nog steeds geen vorderingen: amper (lees: zo goed als geen) ontsluiting, en dus nog veel werk aan de winkel. Met babylief zou alles wel nog ok zijn als we op de monitor afgaan. Een echo hebben ze deze week niet meer gedaan. Maandag moet ik terug. Als hij/zij dan nog niet is gekomen, zullen we een afspraak maken om ingeleid te worden tegen het einde van de week, vermoedelijk donderdag of vrijdag. Ik blijf hopen dat het niet nodig gaat zijn, maar begin er wel zo stilaan voor te vrezen. Vaak voel ik iets en denk ik: ja, nu misschien? Maar telkens is het dus ijdele hoop tot nu toe... :-S En alle harde buiken en zelfs  soms pijnlijke voorweeën (denk ik) hebben blijkbaar ook niet zoveel effect. Maar je weet maar nooit natuurlijk! 

Intussen dood ik de tijd de laatste dagen met vanalles en nog wat. Bijvoorbeeld naaien: zo ongeveer 10 kussenslopen gemaakt, begonnen aan een dekentje, en nog vele plannen die ik zou kunnen uitvoeren deze week als de baby toch zou blijven zitten. En daarnaast: soep maken, het huishouden doen, in de zetel hangen, prullen, internetten, en wachten, wachten, wachten en nog eens wachten :-) 

Tot snel en bedankt voor de wensen en aanmoedigingen!

geen nieuws

En we blijven de spanning erin houden. 2 dagen overtijd nu. Nog niks om over te klagen, maar beuh, ik vind het niks. En nee, niet omdat ik het zwanger-zijn beu ben, maar eigenlijk vooral omdat ik steeds meer begin te piekeren. En niet over 'leuke' dingen, neenee, wel over wat er nog kan misgaan, en met welke scenario's ik nog geen rekening had gehouden, enz. En zelfs de dingen waar je geen twijfels over had, beginnen dan toch een beetje te wankelen. Zo is een vriendin van me nu 30 weken zwanger, en heeft ze het toch wel vreselijke nieuws gekregen dat er iets mis is aan de navelstreng en de ligging ervan, waardoor ze het risico loopt dat de baby sterft in haar buik als ze te vroeg contracties krijgt. Eerst dacht ik dat het me niet zou verontrusten, want mijn gynaecoloog had toch wel gezegd dat de navelstreng in orde is. Maar dan begin je toch te denken: heeft hij dat wel echt gezegd? Heeft hij zeker alles goed nagekeken? enz... En zo zal het altijd wel iets zijn waarschijnlijk... Toch een beetje irritant, al zeg ik het zelf. Ik zou soms echt willen dat ik dat kantje van mezelf kon wegtoveren, en dat ik echt eens helemaal gerust kon zijn, relax...  

En misschien moet ik ook aan mezelf eens durven toegeven dat ik best wel bang ben... Dat ik mezelf toch wel wat eisen heb opgelegd om aan te voldoen. Alsof ik dat nodig heb om aan mezelf en de buitenwereld te bewijzen dat ik wel een goeie mama kan zijn/worden, dat ik wel een echte vrouw ben en gaan halve die geen kinderen kan krijgen en enkel door een ongelooflijk toeval en geluk is zwanger kunnen worden en blijven. Alsof nu het moment is om te compenseren voor al die tijd waarin ik me de grootste mislukking op aarde voelde omdat ik niet slaagde waar alle vrouwen rondom me in slaagden. Raar hoe ik soms de dingen die zijn misgegaan heel persoonlijk neem, maar de dingen die goed zijn dan wijt aan 'geluk' of 'toeval'. 'k Heb weer stof tot nadenken...

Gisteren aan de monitor gelegen, en het hartje deed het goed. M'n bloeddruk was wel lichtjes verhoogd, dus voor alle zekerheid hebben ze een bloedname gedaan om zwangerschapsvergiftiging uit te sluiten. Als er iets was, zouden ze me bellen. Geen telefoon gehad, dus ik ga ervan uit dat het niks zal zijn zeker? En zoals L zei: misschien is die iets hogere bloeddruk wel niet zo abnormaal als je ziet hoeveel kilo's erbij zijn gekomen (zo ongeveer 23kg helaas...), en hoe moeizaam het allemaal maar gaat dezer dagen. De gynaecoloog was wel niet direct hoopgevend over de vorderingen qua 'opening' en al, dus de kans zit erin dat het toch niet voor heel direct zal zijn. Dju... Wel verschietachtig was dat ik daarna wat bloedverlies had. Dat komt blijkbaar door dat inwendig onderzoek, wat inderdaad wel niet echt aangenaam was, maar waarover ik me niet durf te beklagen, de vooruitzichten aan een bevalling indachtig... De rest van de dag ook bruinverlies, waardoor het toch soms moeilijk was om niet nog meer te beginnen piekeren, ondanks dat ze er op 't verloskwartier toch heel gerust op waren. We zullen al maar eens beginnen met toch wat vertrouwen te hebben in die mensen zeker :-) 

Donderdag moet ik terug, al blijf ik echt wel hopen dat het zo lang niet meer duurt. Tegelijk best grappig: zo lang... Dat is ocharme nog 2 dagen :-) Maar toch: ik verlang nu zooooooo hard naar dat kleintje, en ik zou liefst van al willen dat hij/zij NU komt!! Elke morgen sta ik op en ben ik een beetje teleurgesteld dat er weer een nacht niks gebeurd is :-) En dan zit ik aan m'n buik te vragen: 'allez, wanneer ga je komen??' Alsof ik stiekem hoop dat de kleine in codetaal gaat antwoorden of zo :-S 

Wordt vervolgd...

de eindspurt

De spanning stijgt hier... Met de dag, met het uur... Wanneer gaat het gebeuren?? Sinds we vorige week zo'n beetje geinstalleerd zijn, en zeker sinds ons laatste gynaecoloogbezoekje op 02/11 begint het steeds meer en meer door te dringen. Nu is het echt zover! Elke dag kan ons wonder zich aandienen... Toen de gynaecoloog zei dat we geen nieuwe afspraak meer moesten maken, en dat hij ons waarschijnlijk in het ziekenhuis wel zou zien, moesten we echt wel eventjes slikken! En als ik overmorgen 13/11 (uitgerekende datum) nog niet bevallen ben, moet ik maar eens bellen naar het verloskwartier en dan zeggen ze me wanneer ik de dag erna aan de monitor moet gaan hangen. Ziezo, dat was dat. Wow... 

Sindsdien is elke avond precies zo'n beetje de laatste avond met twee. Elke avond gaan we slapen en zeggen we tegen mekaar: hoe gaat het morgen zijn? Gaat het deze nacht beginnen? Het besef dat ons leven fundamenteel gaat veranderen is soms overweldigend, ja zelfs beangstigend. Hoe lang heb ik niet naar dit moment verlangd? En nu is het zover. Er schieten echt heel veel dingen in m'n hoofd. Vragen, bedenkingen, vaststellingen, ... Hoe gaat de baby zijn? Hoe gaat de bevalling zijn? Hoe ga ik me voelen? Hoe gaan mensen reageren? Wat gaat de komst van de baby doen met L en mij samen, met onze relatie? Gaan we het kunnen organiseren? Hoe dit, hoe dat, wat als dit, wat als dat, ... Zoveel vraagtekens!! Maar wonder boven wonder lukt het me al bij al redelijk goed om het los te laten. Ik kan het niet controleren en dus zie ik het wel. En ondertussen geniet ik enorm van de laatste dagen dat ik dat kleintje voel bewegen. Ik ben er zelfs al twee keer echt emotioneel van geworden, van het besef dat dat ook gedaan zal zijn binnenkort. Dan denk ik dat ik misschien toch een beetje te weinig genoten heb van al die dingen. Maar hey, het ging niet anders, dus ja. Ik compenseer nu wel een beetje meer. Ik zou wel uren kunnen stilzitten en voelen, en kijken naar al die boebels op m'n buik en al dat gewoel daar binnenin.

Tegelijk: oh wat wou ik dat ik dat kleintje al kon vastpakken, dat het er al was. Ik zou het overladen met kusjes, nooit meer loslaten. Of toch, een beetje dan... Maar goed dat mensen geen elastische rug hebben, want ik zou een hele dag m'n buik zitten kussen denk ik. Het zou nogal een zicht zijn.

Maar voorlopig dus nog geen beweging hier. Al moet ik zeggen dat er sinds gisteravond precies wel vanalles aan het 'gebeuren' is. Heel veel harde buiken, bewegingen, pijnstootjes, ... en dat wel uren aan een stuk. Misschien zijn dat die fameuze voorweeën? Wie zal het zeggen... 

Dus ja, het gaat gebeuren. Datgene waar ik al jarenlang van droomde, waar we twee jaar voor hebben afgezien, waar we menige tranen voor gelaten hebben, waarvoor we in de diepste putten van onze ziel zijn gevallen, waar we zoveel energie in hebben gestoken. Alles gaat beloond worden, nu eindelijk. (en nu moet ik eventjes een duiveltje in m'n hoofd het zwijgen opleggen...want de baby is er natuurlijk nog niet en er kan nog veel gebeuren... maar nee, daar wil ik niet aan denken...). 

Ik hoop echt dat iedereen die deze weg moet afleggen ooit op dit punt kan komen...

Tot binnenkort...

Nesteltijd en aftellen...

Met wat hulp van heel wat familieleden is het dan toch gelukt: we kunnen eindelijk installeren! Een zalig gevoel na weken en maanden gedoe... De laatste 2 weken waren meer dan hectisch, en nog vol verrassende plotwendingen: een cowboyploegje die de verwarming kwamen doen en dat niet geheel naar verwachting deed, een kortsluiting met een kapotte computer tot gevolg (gelukkig is daar ook nog de laptop) die tegelijk ook duidelijk maakte dat ons huis zo ongeveer elk moment in brand had kunnen vliegen (maar nu gelukkig/hopelijk niet meer), enzovoort. Maar nu kan het me gestolen worden: ik ga mezelf nu 'nestelen' en geen stroompanne of lekkende radiator die daar iets gaat aan veranderen :-) Gisteren voor het eerst in ons oude bed geslapen op onze nieuwe zolder, en niet meer op de lattenbodem op een vochtig krap kamertje met stenen eronder om de matras niet nog meer te doen schimmelen. Deze ochtend wakker geworden in onze kingsize zolder-bedroom, met 4 veluxen met uitzicht op de velden en boomgaarden en huizen rondom ons. Vandaag de enkele nieuwe ikea-boekenkasten ingericht, waardoor de woonkamer plots veel gezelliger wordt. En dat met ons 'stoveke' aan... Leg daarnaast dan ook nog eens het geboortekaartje dat zo goed als klaar is, de suikerbonen die helemaal klaar zijn, het park voor onze baby dat op z'n plaats staat, en de laatste kleertjes die gewassen zijn: 

Er wordt orde geschapen in de chaos. En dat, dat brengt rust... De rust waar we al zo lang naar uitkijken... Behoeft het uitleg dat wij daar heel erg tevreden mee zijn? 

Nu nog enkele details babygewijs: de enveloppes (pas volgende week donderdag!) gaan halen en schrijven, postzegels, enkele adressen zoeken, de commode bij mama gaan halen om de kleedjes wat ordelijk te kunnen leggen en een plekje te hebben om de baby te verschonen, een goeie voedingsbh zien te kopen (maar ramp o ramp: geen enkele grotere keten verkoopt voedingsbh's in mijn maat, ik voel me zowaar gediscrimineerd!!) en last but not least: mijn valiesje(s) maken voor de bevalling. ... 

Raar dat het nu eigenlijk echt bijna zover is. Het kan hier elke dag gebeuren. 38 weken op de kop af ben ik nu zwanger. De rust van de afgelopen dagen brengt ook een soort beschouwingsperiode met zich mee: hoe raar is alles toch gelopen? Of misschien is 'wonderlijk' een beter woord? Ik weet het niet. Misschien raar en wonderlijk tegelijkertijd. Moeilijk te geloven dat het echt is, maar het wordt met de dag echter. Ik kijk terug op zo'n bewogen periode, en vraag me af hoe ik daar binnen x aantal jaren op ga terugkijken. En wat voor mama ik ga zijn daardoor. Ik durf wel eens bang te zijn voor de emoties die ongetwijfeld gaan komen: ga ik ermee om kunnen als het allemaal moeilijk loopt? Of maak ik me daar beter niet teveel zorgen over? En hoe gaat de bevalling lopen? Wanneer gaat het gebeuren? Ga ik doorhebben wanneer het gestart is? En dan al die details: ineens ga ik het zijn die mag bellen naar mijn familie om te zeggen wie er geboren is, ineens ben ik degene die de sms'jes zal sturen naar vrienden in plaats van ze te ontvangen. De kleedjes die ik al jaren had liggen (en die nu ruim aangevuld zijn de laatste maanden...) gaan eindelijk gebruikt worden. Zoveel dingen staan te gebeuren. Mensenlief... Het zal iets zijn...